Η ΑΠΟΚΡΥΦΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΑΙΑΣ ΜΕΡΟΣ 2ο ΜΕΡΟΣ.

Θα συνεχίσουμε και θα ολοκληρώσουμε την έρευνά μας αυτή για την απόκρυφη ιστορία της Γαίας με αυτό το 2ο ΜΕΡΟΣ που σήμερα παρουσιάζουμε στην εφημερίδα μας.

Συνεχίζουμε από εκεί που μείναμε το προηγούμενο Σάββατο.

Οι Ελλάνιοι ήταν μια φυλή οντοτήτων που μαζί με τα στρατεύματα του Διός και άλλων ανώτερων και ανώτατων στελεχών του ιδίου είδους αφίχθησαν στην Γη πριν από 25.000 , όπως θα αναφερθεί και παρακάτω, είχαν βιολογική διάρκεια ζωής 3.000 ετών.

Ήταν ευπαρουσίαστοι και χαρούμενοι, αγαθοί, καλοί, φιλελεύθεροι, και είχαν μάθει συναναστρέφονται καλά με άλλες οντότητες.

2) ΑΝΩΤΕΡΑ ΤΑΞΗ ΣΥΜΜΑΧΩΝ : « H ανώτερη Τάξη Συμμάχων » είναι μία συμμαχία γαλαξιών, αστρικών συστημάτων και πλανητών, που είχε έχει και θα έχει σαν σκοπό στο απώτερο μέλλον την παρεμπόδιση κακόβουλων επιδιώξεων των σκοτεινών δυνάμεων.

Αυτό που εμείς τους λέμε Αποστάτες του Σύμπαντος. Κάτι που θα είναι χρήσιμο και για τον επόμενο Μεγάλο Ενιαυτό που θα ανοίξει σε έναν τέτοιο χρόνο που όλοι αυτοί που ξέρουν , λένε πως ο χρόνος αυτός έχει 16 αριθμούς.

Άρα πολύ αργότερα από την στιγμή που όλοι εμείς θα έχουμε γίνει Αστρική Σκόνη. Σ' αυτά τα Μακρινά « άστρα » εκτός των δικών τους κατοίκων, που κατά το πλείστον είναι σύμμαχοι ασχέτως της μορφής τους , έχουν δημιουργηθεί και αποικίες των Ανδρομέδιων Ελλάνιων.

Ο εποικισμός άρχισε πριν 40 εκ. χρόνια με εντολή του Διός και εποικίστηκαν οι αστερισμοί της ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΙ της Λύρας, του Τοξότη και του αστρικού συστήματος του Βέγα, όπου αναπτύχθηκε ένας πολύ μεγάλος πολιτισμός.

Η Λύρα εποίκησε το αστρικό σύστημα των Πλειάδων, τον αστερισμό της Αργούς, τον αστερισμό του Κάνωπος και τα αστρικά συστήματα του Σείριου (με την φυλή των Διογενών Ελλάνιων) και ορισμένα του Ωρίωνα.

Στην συνέχεια δημιούργησε αποικίες και σε πλανήτες άλλων αστρικών συστημάτων 13 Γαλαξιών, μεταξύ των οποίων και του δικού μας « Σπειροειδή Γαλαξία » , και επεκτείνεται συνεχώς μέχρι και σήμερα. Το δικό μας Ηλιακό Σύστημα "Απόλλων" εποικίσθηκε από τον Σείριο πριν από 2,5 εκ. χρόνια, αλλά ο πολιτισμός αυτός καταστράφηκε από τις πολεμικές συγκρούσεις των Ουράνιων κοινωνιών.

Τα τέλεια όντα [Σωκράτης]

Ο Σωκράτης στο Πλατωνικό «Συμπόσιο, 189.d.5 – 193.a» δια στόματος Αριστοφάνη αναφέρει τον μύθο των τέλειων όντων, των τριών γενών όντων που υπήρχαν κάποτε του τέλειου ανήρ, της τέλειας γυνής και του Ανδρόγυνου.

Βλέπε τις εννοιολογικές επεξηγήσεις : τετελεσμένος = τελισκόμενος. ἀνδρόγυνος. (Βλ. Λεξικό Ησύχιου). Ἀνδρόγυνος = ὁ Διόνυσος, ὡς καὶ τὰἀνδρῶν ποιῶν καὶ τὰ γυναικῶν πάσχων. (Βλ. Λεξικό Σουίδα).

Τα όντα αυτά υπέστησαν την “οντολογική” πτώση του ανθρώπου και διαχωρίστηκαν, δημιουργώντας έτσι τα σημερινά γένη των «ατελών» όντων.

Αλλά ας δούμε το αρχαίο κείμενο…

Πρωτίστως πρέπει να καταλάβουμε καλά την ανθρώπινη φύση και τις περιπέτειες της. Παλαιά δηλαδή η φύση μας δεν ήτο η ίδια, όπως τώρα. Ήταν διαφορετική.

Πρώτα – πρώτα τα γένη των ανθρώπων ήταν τρία, και όχι όπως σήμερα δύο, άρρεν και θήλυ.

Αλλά υπήρχε ακόμη ένα τρίτο, αποτελούμενο από αυτά τα δύο. Το όνομα του μένει ακόμη, το ίδιο όμως έχει εξαφανισθεί : ο Ανδρόγυνος.

Ήταν τότε ένα ξεχωριστό γένος, και συνδύαζε και στην εμφάνιση και στο όνομα τα άλλα δύο, το άρρεν και το θήλυ. Τώρα δεν υπάρχει παρά μόνον ως λέξη και χρησιμοποιείται ως όνειδος.

Έπειτα ολόκληρος ο κορμός του κάθε ανθρώπου ήτο στρογγυλός και είχε ολόγυρα ράχη και πλευρά. Είχε τέσσερα χέρια και άλλα τόσα σκέλη, και δυο πρόσωπα επάνω εις ένα λαιμό κυλινδρικό, όμοια και απαράλλακτα που έβλεπαν προς αντίστροφο το καθένα διεύθυνση, και ένα κρανίο επάνω από τα δυο πρόσωπα , και αυτιά τέσσερα και διπλά γεννητικά όργανα, και όλα τα άλλα, όπως θα ημπορούσε κανείς επί την βάσει αυτών να φανταστεί, μετακινείτο δε όχι μόνον όρθιο, όπως τώρα, αν ήθελε προς την μία ή προς την αντίθετη διεύθυνση.

Αλλά, οσάκις αποφάσιζε να τρέξει γρήγορα, όπως οι ακροβάτες γυρίζουν τα πόδια προς τα επάνω σαν τροχός και κάνουν τούμπες, έτσι και τότε στηριζόταν και στα οκτώ των άκρα και μετακινιόταν πολύ γρήγορα περιστροφικώς.

Ο λόγος τώρα που ήταν τρία τα φύλα και είχαν αυτήν την εμφάνιση, είναι διότι το άρρεν ήταν αρχικώς γέννημα του ηλίου, το θήλυ της γης και της σελήνης. Αφού και η σελήνη αποτελείται και από τα δύο.

Περιφερικά πάλι ήταν και αυτά και ο τρόπος της μετακινήσεως τους, διότι ομοίαζαν με τους προγόνους τους. Η σωματική τους δύναμη και η αντοχή τους ήταν τρομερή, και είχαν απέραντη έπαρση.

Τα έβαλαν μάλιστα με τους θεούς. Αυτό που διηγείται ο Όμηρος δια τον Ώτον και τον Εφιάλτη , αναφέρεται σε εκείνους κυρίως : τόλμησαν να κατασκευάσουν ανάβαση προς τον ουρανό δια να κτυπήσουν τους θεούς.

Ο Ζευς και οι άλλοι θεοί τότε συσκέπτοντο, τι να τους κάμουν, και δεν έβρισκαν λύση. Να τους σκοτώσουν και με τους κεραυνούς να εξαφανίσουν το γένος τους, όπως τους Γίγαντες, δεν τους ερχόταν.

Η λατρεία τότε και οι θυσίες των ανθρώπων χανόταν. Ούτε πάλι να τους ανέχονται να ασχημονούν. Τέλος ύστερα από πολλά ο Ζευς αφού εννόησε τους λέγει : ”Έχω, μου φαίνετε, μηχανευτεί ένα τρόπο, ώστε και να διατηρηθεί η ανθρωπότητα και να παραιτηθεί από την ακολασία της: Να γίνουν ασθενέστεροι.

Επί του παρόντος” είπε “θα τους κόψω σε δυο μέρη τον καθένα. Έτσι θα γίνουν αφενός με ανίσχυροι, αφετέρου δε χρησιμότεροι δια εμάς, αφού θα είναι αριθμητικώς περισσότεροι. Θα περιπατούν δε ορθοί με τα δύο πόδια.

Αν όμως αποδειχθεί ότι εξακολουθούν να ασελγούν και δεν θέλουν να καθίσουν ήσυχα, δεύτερη φορά”, είπε, “θα τους χωρίσω και πάλι στα δύο, ώστε να περιπατούν με το ένα σκέλος, σαν να παίζουν κουτσοπόδι”.

Είπε και άρχισε να σχίζει τους ανθρώπους σε δύο , όπως αυτοί που σχίζουν τα μέσπιλα για να τα διατηρήσουν, ή όπως αυτοί που σχίζουν τα ωά με την τρίχα.

Τον καθένα που χώριζε, ανέθετε στον Απόλλωνα να του γυρίσει το πρόσωπο και το ήμισυ του λαιμού του προς το μέρος της τομής. Έτσι θα έβλεπε ο άνθρωπος το σχίσιμό του και θα γινόταν φρονιμότερος. Επίσης τα άλλα τον διέταξε να τα τακτοποιήσει.

Πράγματι εκείνος γύριζε το πρόσωπο και τραβούσε το δέρμα από όλα τα μέρη προς το σημείο που λέγεται σήμερα γαστέρα, και το έδενε όπως το σουρωτά πουγκιά, αφήνοντας ένα στόμιο εις το κέντρο της γαστέρας, αυτό που λέγουν σήμερα τον ομφαλό.

Τις ρυτίδες τις άλλες τις περισσότερες τις εξομάλυνα και διευθέτησε και διευθέτησε τα στήθη με ένα εργαλείο, όπως αυτό που έχουν οι τσαγκάρηδες δια να ισώνουν τα ζαρώματα των δερμάτων στα καλαπόδια. Μερικές άφησε μόνο εκεί στην γαστέρα και τον ομφαλό, να μένουν ως ενθύμιο του τι πάθαμε κάποτε.

Μετά την διχοτόμηση της φύσεως μας ποθεί το καθένα το άλλο του ήμισυ και πήγαινε μαζί του. Τύλιγαν τότε τα χέρια τους ο ένας γύρω από τον άλλο, και έτσι συμπλεκόμενοι, γεμάτοι πόθο να κολλήσουν μαζί, εύρισκαν τον θάνατο από την πείνα και γενικώς από την ανικανότητα προς οιανδήποτε ενέργεια.

Χωρισμένοι ο ένας από τον άλλο δεν δεχόταν τίποτα να κάμουν. Οσάκις δε το ένα ήμισυ απέθνησκε και έμενε το άλλο, αυτό που έμενε, ζητούσε ένα άλλο να συνεπλέκετο, είτε το ήμισυ γυναικός πλήρους ήτο (αυτό που ονομάζουμε σήμερα γυναίκα), είτε ανδρός – αυτό που έβρισκε εμπρός του.

Και έτσι χανόταν. Τους λυπήθηκε λοιπόν ο Ζεύς και μηχανεύεται άλλο τέχνασμα : Μεταφέρει τα αιδοία προς τα εμπρός. Ως τώρα τα είχαν και αυτά προς τα έξω και γεννούσαν όχι μέσα τους, αλλά στο χώμα, όπως οι τέττιγες.

Τους τα μετέθεσε λοιπόν, όπως είπαμε, προς τα εμπρός και κανόνισε η αναπαραγωγή να γίνεται δια μέσω των οργάνων αυτών εντός των δύο γενών, δια τους άρρενος εντός του θηλυκού. Και τούτο με την πρόθεση, ώστε με το αγκάλιασμα, αν με τύχη και συναντηθούν ανήρ και γυναίκα, να γονιμοποιούν και έτσι να αναπαράγεται το είδος.

Και αν πάλι άρρεν με άρρεν, να προκαλείται χορτασμός της συνουσίας και να κάνουν διαλείμματα, ώστε να στραφούν προς τις εργασίες τους και να φροντίσουν και δια τα υπόλοιπα ζητήματά του βίου.

Από τόσον παλαιά λοιπόν ο έρως των ανθρώπων μεταξύ τους είναι ριζωμένος στην φύση τους και μας συνενώνει στην αρχαία φύση μας, και ζητεί να κάμει πάλι από τα δύο ένα και να επανορθώσει την ανθρώπινη φύση.

Ο καθένας μας λοιπόν είναι ένα σύμβολο ανθρώπου, σχισμένος όπως είναι από ένας σε δύο, καθώς οι γλώσσες τα ψάρια.

Και ζητεί αεί το αυτού έκαστος σύμβολο. Τώρα, όσοι από τους άνδρες είναι απόκομμα από το γένος το μεικτό, αυτό που ονομάζεται ανδρόγυνο, αυτοί είναι φιλογύναικες, και των μοιχών η πλειονότητα από το γένος αυτό κατάγεται.

Επίσης και όσες γυναίκες είναι φίλανδροι και μοιχαλίδες κατάγονται από το γένος αυτό. Οι γυναίκες πάλι, που είναι γυναικός ολοκλήρου απόκομμα, αυτές δεν ενδιαφέρονται και πολύ για τους άνδρες. Έχουν στρέψει την προσοχή τους μάλλον προς τις γυναίκες.

Από αυτό το γένος κατάγονται οι λεσβιάδες. Όσοι δε είναι άρρενος ολοκλήρου είναι απόκομμα, διώκουσιν τα αρσενικά. Εφόσον μεν είναι παιδιά, τους άνδρες αγαπούν, αρσενικού τμήμα αφού είναι, και τους ευχαριστεί να κοιμούνται και να σφιχταγκαλιάζονται με τους άνδρες μαζί.

Και είναι αυτοί οι βέλτιστοι μεταξύ των παιδιών και των εφήβων, επειδή έχουν στην φύση τους ανδρισμό πολύ. Μερικοί βέβαια τους αποκαλούν αναίσχυντους. Αλλά δεν είναι αλήθεια. Διότι το κάνουν όχι από αναισχυντία, αλλά από θάρρος και από ανδρεία και από τον αρρενωπία.

Τους ενθουσιάζει ότι είναι όμοιο προς την φύση τους. Μέγα τεκμήριο : όταν τελειοποιούνται, είναι οι μόνοι που αποβαίνουν στα πολιτικά άνδρες αληθινοί. Όταν δε ανδρωθούν, επιδίδονται στην παιδεραστία και δεν ενδιαφέρονται για τον γάμο και την παιδοποιία, αλλά μόνον επειδή αναγκάζονται υπό του νόμου.

Οι ίδιοι είναι ικανοποιημένοι μαζί να περάσουν την ζωή τους άγαμοι. Οπωσδήποτε αυτός παιδεραστής και φιλεραστής γίνεται, διότι τον ευχαριστεί ότι είναι συγγενές.

Αν τύχη μάλιστα και συναντήσει το ίδιο εκείνο το πραγματικό του ήμισυ, είτε ο παιδεραστής είτε οιοδήποτε άλλος, τότε θαυμαστά εκπλήττονται από φιλία, οικειότητα και έρωτα. Ούτε στιγμή, θα έλεγα, δεν δέχονται να αποχωρισθούν. Αυτοί είναι, που περνούν πιστοί μεταξύ τους ολόκληρη της ζωή τους. Οι ίδιοι δεν θα ήταν σε θέση καν να εκφράσουν, τι θέλει ο ένας από τον άλλο. Διότι δεν είναι καθόλου δυνατόν να πιστευτεί, ότι είναι η αφροδίσιος συνουσία, και ότι επομένως χάριν αυτής ευχαριστιούνται ο ένας στου άλλου την συμβίωση με πάθος τόσο σφοδρό. Κάτι άλλο είναι – το βλέπει κανείς – αυτό που θέλει και των δύο η ψυχή, κάτι που να εκφράσει δεν μπορεί. Μαντεύει όμως τι θέλει και το υποδηλώνει.

Και αν, την ώρα που είναι πλαγιασμένοι μαζί, ερχόταν επάνω τους ο Ήφαιστος με τα εργαλεία του και τους ρωτούσε “τι είναι αυτό που ζητάτε, ω άνθρωποι, ο ένας από τον άλλο ;;”. Και αν εκείνοι δεν ήξεραν τι να απαντήσουν, και τους ρωτούσε και πάλι “επιθυμείτε μήπως αυτό ; να μείνετε μαζί ο ένας με τον άλλο όσον δυνατόν περισσότερο, ώστε την νύκτα και την ημέρα και μην αποχωρίζεστε ;

Αν πράγματι αυτή είναι η επιθυμία σας, τότε θέλω να σας συντήξω και σφυρηλατήσω εις ένα, ώστε από τα δύο να γίνεται αμέσως ένας, και όσο καιρό ζείτε, να ζείτε οι δυο σας κοινή ζωή ως ένας, και πάλι όταν αποθάνετε, εκεί κάτω στον Άδην ένα να είσθε και όχι δύο, σε έναν ταυτόχρονο θάνατο.

Σκεφτείτε λοιπόν, αν αυτό είναι που ποθείτε, και αν θα μείνετε ευχαριστημένοι, αν τούτο επιτύχετε”. Μόλις ακούσει αυτά, ούτε ένας – είμεθα βέβαιοι – δεν θα έλεγε όχι, ούτε θα εξεδήλωνε άλλην επιθυμία. Αντιθέτως θα πίστευε, πως άκουσε απαράλλακτα ότι τόσο καιρό τώρα επιθυμούσε, να ενωθεί και να συγχωνευτεί με τον ερωμένο του, ώστε να γίνουν ένας αντί δυο.

Η αιτία τούτου είναι, ότι αυτή ήτο η αρχαία φύση μας και ότι κάποτε ήμασταν ολόκληροι. Του ολοκλήρου λοιπόν η επιθυμία και η ορμή έχει το όνομα έρως. Πρωτύτερα – το επαναλαμβάνω – ήμασταν ένα. Τώρα όμως δια την αδικία μας, μας έχει διαμελίσει ο θεό, όπως οι Λακεδαιμόνιοι τους Αρκάδες.

Έτσι προχώρησε η ζωή στην Γαία για πολλές χιλιάδες χρόνια με άντρες με γυναίκες με ομοφυλοφίλους και λεσβιάδες όπως λέει και το κείμενο του Σωκράτους αλλά και με τα Ανδρόγυνα όντα , που είναι τα ατελή όντα του Διός και εμείς κάνουμε ακόμη δεήσεις μπας και μας λυπηθεί ο Θεός.

ΜΟΙΡΑΙΟΙ ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ.

― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!

― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!

― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!

― Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!

Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα

δεν το βρε και δεν το πε ακόμα.

Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα

πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.

Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα

όπου μας έβρει μας πατεί.

Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,

προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

ΑΚΗΣ ΡΟΥΣΣΟΣ

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ

https://www.youtube.com/watch?v=DLUz0n-I37g

#EDITORIAL