ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ

Επειδή θεωρώ πως η γνώση είναι από τα πιο όμορφα και πιο πολύτιμα πράγματα σε αυτόν τον πλανήτη, είτε για την ακρίβειά της, είτε γιατί η γνώση ανώτερων και θαμαστότερων πραγμάτων, είναι ΑΡΕΤΗ και ανατάσσει τον άνθρωπο , και για τους δύο αυτούς λόγους , την έρευνα για την ψυχή την τοποθετήσουμε μεταξύ των πρώτων αρετών.

Φαίνεται μάλιστα πως, γενικά στην αναζήτηση της αλήθειας, η γνώση περί ψυχής συμβάλλει σημαντικά, στην ανάταση του ανθρώπου , γιατί είναι κάτι σαν την αρχή των όντων που έχουν ζωή. Σε αυτό το άρθρο θα μιλήσουμε κυρίως για την «Αληθινή Ζωή» που είναι πολύ μακριά από εδώ.

Κανονικά θα έπρεπε να αρχίσουμε την έρευνά μας αυτή , από τα όντα που έχουν ψυχή , αλλά σήμερα θα μιλήσουμε πρώτα για τους άλλους , αυτούς που εγώ λέω ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ και είναι υβριδικά όντα και δεν έχουν.

Σε αυτόν τον πλανήτη συν-υπάρχουν εδώ και χιλιάδες χρόνια και ζουν δυο γραμμές ανθρώπων , η πρώτη γραμμή είναι αυτή που έρχεται κατευθείαν από τον ΠΟΙΗΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ και μετά έχουμε την δεύτερη γραμμή που έρχεται από την πλευρά των ΑΠΟΣΤΑΤΩΝ όπως τους λέω εγώ και μαζί με εμένα και πολλοί άλλοι ερευνητές που ασχολούνται με την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία και την Ελλάδα γενικά.

Σε αυτήν την έρευνα που κάνουμε σήμερα θα σας μιλήσουμε ίσως για πρώτη φορά δημόσια και για τα όντα που δεν έχουν ψυχή και κατοικούν ανάμεσά μας εδώ και χιλιάδες χρόνια και είναι οι κλώνοι , δηλαδή αυτά είναι τα όντα που δεν έχουν ψυχή.

Η ΑΡΕΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΜΙΑΣ ΕΞΕΥΓΕΝΙΣΜΕΝΗΣ ΨΥΧΗΣ.

ΕΙΝΑΙ Η ΟΛΟΤΗΤΑ ΕΝΟΣ ΑΝΩΤΕΡΟΥ ΕΑΥΤΟΥ.

Για να καταλάβετε πως αντιλαμβάνεται ο Αριστοτέλης την ηθική μέσα στην φιλοσοφία θα πρέπει να εξετάσετε τις ηθικές αρετές αφού αυτές αποτελούν την ηθική ουσία ενός ανθρώπου.

Ο φιλόσοφος ορίζει την αρετή ως εξής.

«Έστιν άρα η αρετή έξις προαιρετική εν μεσότητι ουσα τη προς ημας ,ωρισμένη λόγω και ω αν ο φρόνιμος ορίσειεν».

Η ηθική αρετή είναι, δηλαδή, μια έξη της ψυχής σχετική με την εκλογή, βρισκόμενη στο μέσο και προσδιορίζεται από το λόγο και τον τρόπο που ο φρόνιμος θα μπορούσε να ορίσει.

Ο Αριστοτέλης χρησιμοποιώντας τη λέξη «έξη» δηλώνει τη συνήθεια, την άσκηση της ψυχής προς το καλό. Ο άνθρωπος θα μπορέσει να θεωρηθεί ενάρετος μέσα από την πράξη που μαρτυρεί την ηθικότητα του. Ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα μέσα του να δεχτεί τις αρετές, αλλά και να τελειοποιείται με τον εθισμό. Έχει τη δυνατότητα να προσαρμόσει τη συμπεριφορά του με βάση κάποιες ηθικές αρχές, να βελτιώσει τον χαρακτήρα του με τη συνήθεια και να οδηγηθεί στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας του.

H ηθική συμπεριφορά αποτελεί τη μόνιμη διάθεση του ανθρώπου βασισμένη στην έξη, τη σταθερή δηλαδή στάση της ψυχής απέναντι στα πάθη και στους εξωγενείς παράγοντες. Η ηθική αρετή κατέχει τη σπουδαιότερη θέση στη θεωρία του φιλοσόφου ο οποίος όμως τονίζει και τη σημασία της διανοητικής αρετής φρόνησης στη διαμόρφωση του ήθους του ανθρώπου. Η αρετή είναι το μέσο ανάμεσα στην υπερβολή και στην έλλειψη. 2εν αφορά ως μέσο τα καθαυτά πράγματα, αλλά τα σχετικά με εμάς τους ίδιους.

Η ηθική αρετή έχει από τη φύση της τη μεσότητα κι αυτό είναι που την κάνει να τείνει προς την τελειότητα και να αποτελεί κάτι το εξαιρετικό, το αξιοπρόσεκτο που ξεχωρίζει από όλες τις άλλες αρετές. 2εν λειτουργεί ως συμβιβαστική λύση ανάμεσα σε δύο αντίθετες έννοιες. Με αυτήν την έννοια προσδιορίζεται ως άκρο. Η μεσότητα χαρακτηρίζει μόνο την ηθική αρετή και όχι τη διανοητική, καθότι η μεσότητα αφορά πράξεις και πάθη.

Η ηθική φιλοσοφία του Αριστοτέλη που στηρίζεται στην έννοια της αρετής ως έξης συνδέεται άμεσα με την πολιτική φιλοσοφία. Ο άνθρωπος δεν επιλέγει να είναι ενάρετος για χάρη του εαυτού του μόνο αλλά και για το κοινωνικό σύνολο μέσα στο οποίο είναι και ο ίδιος υποχρεωμένος να ζει.

Με την απόκτηση της αρετής διαμορφώνεται ο ηθικός χαρακτήρας του πολίτη που ενεργώντας με ένα συγκεκριμένο τρόπο δραστηριοποιείται στο περιβάλλον της πολιτείας. Μέσω της αρετής η ηθική συνδέεται με την πολιτική . Η αρετή είναι το μέσο για την ευδαιμονία του ανθρώπου που είναι σκοπός και κάθε ορθής πολιτείας και της πολιτικής. Η ηθική τελείωση του ανθρώπου(ευ ζην) είναι δυνατόν να επιτευχθεί στο εσωτερικό της πολιτικής κοινότητας.

Για να μπορέσει να συγκροτηθεί πολιτικά μια κοινωνία, θα πρέπει να στηρίζει τις βάσεις της στον ενάρετο βίο τόσο των πολιτών όσο και των ηγετών. Η ηθική αρετή πρέπει να είναι απαραίτητο γνώρισμα ενός άρχοντα. Θα μπορέσει να αντεπεξέλθει στα καθήκοντα του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αν είναι ενάρετος και ενεργεί ακολουθώντας κάποιους ηθικούς κανόνες.

Αλλά και οι πολίτες θα πρέπει να είναι ενάρετοι. Γι ΄αυτόν τον λόγο η πολιτεία θα πρέπει να φροντίζει για την αρετή όλων των πολιτών και να θέτει ηθικούς στόχους γιατί μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουν να οδηγηθούν στην ευδαιμονία. Για να λειτουργεί ένα πολίτευμα με ορθό τρόπο, θα πρέπει οι πολίτες να είναι ενάρετοι, κάτι που θα επιτευχθεί με την ηθική διαπαιδαγώγηση.

Οι νομοθέτες οφείλουν να κάνουν τους πολίτες καλούς με τον εθισμό. Το πολίτευμα θα επιτύχει, αν πραγματοποιηθεί αυτός ο στόχος. Διαφορές ανάμεσα στην πλατωνική και αριστοτελική θεωρία περί αρετής. Για τον Πλάτωνα η αρετή είναι γνώση και επομένως είναι διδακτή. Αναφέρεται στην υπερφυσική προέλευση της αρετής. 2ίνει μεταφυσικό περιεχόμενο στην έννοια της αρετής ως μεσότητας. 2εν αποτελεί ανθρώπινη αξία αλλά έχει θεϊκή προέλευση.

Κριτήριο για να χαρακτηριστεί μια πράξη ενάρετη είναι η ιδέα του αγαθού. Η ψυχή αποτελείται από τρία μέρη που αντιστοιχούν στις αντίστοιχες δυνάμεις.(λογιστικό, θυμοειδές, επιθυμητικό). Εξαιτίας της μετάβασης με την ενσωμάτωση της ψυχής στο σώμα, από τον κόσμο των νοητών στον κόσμο των αισθητών η ψυχή οδηγείται στη σύγκρουση των δυνάμεων της. Η γνώση του καλού θα οδηγήσει τον άνθρωπο στην αρετή και θα τον κάνει να νικήσει το κακό που υπάρχει γύρω του.

Για να διδαχθεί η αρετή ακολουθείται η διαδικασία της ανάμνησης. Η ανάμνηση δείχνει ότι η ψυχή γνωρίζει την ιδέα του αγαθού.

Με την κατάλληλη παιδεία το λογιστικό μέρος της ψυχής ξαναθυμάται την ιδέα της αρετής, περιορίζει τη δράση του επιθυμητικού και του θυμοειδούς σε τέτοιο σημείο, ώστε να εξασφαλίζεται η ισορροπία δυνάμεων.

Η ψυχή οδηγούμενη στη γνώση του αγαθού εξασφαλίζει την αρμονία. Όταν η δικαιοσύνη και οι άλλες αρετές συμπληρωθούν από την ιδέα του αγαθού θα γίνουν χρήσιμες και ωφέλιμες. Με αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος φτάνει στην ευδαιμονία του.

Αντίθετα ο Αριστοτέλης δίνει στην έννοια της αρετής ανθρώπινο και πρακτικό χαρακτήρα. Κριτήριο αποτελεί ο ενάρετος άνθρωπος που οι συγκεκριμένες του πράξεις επιβεβαιώνουν αυτόν το χαρακτηρισμό. Η ηθική αρετή και το ήθος δεν πρέπει να στηρίζονται στη γνώση και τη θεωρία αλλά στην πράξη και στο ανθρώπινο αγαθό, στο πρακτό αγαθό. Η αρετή πρέπει να γίνει συνήθεια. Συνήθεια γίνεται με την άσκηση. Με την άσκηση και την επανάληψη και με βάση την ελεύθερη βούληση του, την προαίρεση ο άνθρωπος μπορεί να θεωρηθεί ενάρετος.

Ενάρετος είναι αυτός που εκτελεί πράξεις αγαθές και όχι αυτός που ξαναθυμάται τη ιδέα του αγαθού μέσω της διαδικασίας της γνώσης-ανάμνησης. Στόχος του Αριστοτέλη είναι να αποτελέσει το έργο του πρακτικό οδηγό με τη συνδρομή του οποίου θα μπορέσει το άτομο να οδηγηθεί στην αρετή και συνάμα στην ευδαιμονία του. Για τον Αριστοτέλη η αρετή είναι έξη συμπεριλαμβάνοντας μέσα σε αυτήν το περιεχόμενο της πράξης και της συνήθειας.

Η αρετή ικανοποιεί την τάση του ανθρώπου να οδηγηθεί στη ευδαιμονία του. Και η ευδαιμονία είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί μόνο σε μια οργανωμένη πολιτεία.

Για να λειτουργεί ορθά μια πολιτεία χωρίς προβλήματα είναι απαραίτητος ο ενάρετος βίος και από την πλευρά των αρχόντων και από την πλευρά των αρχομένων. Με αυτόν τον τρόπο συνδέεται η ηθική με την πολιτική.

Ο Πλάτωνας συνδέοντας την αρετή με την ιδέα του αγαθού δίνει στο περιεχόμενο της αρετής θεωρητική βάση. Ενάρετες είναι οι πράξεις που μετέχουν της ιδέας του αγαθού. Δεν αναφέρεται στα όρια και τα περιεχόμενα των πράξεων του κάθε ανθρώπου.

Αντίθετα ο Αριστοτέλης επισημαίνει τον πρακτικό χαρακτήρα της αρετής υποβαθμίζοντας τη θεωρητική προσέγγιση της. δεν τον ενδιαφέρει να μάθουμε τι είναι αρετή, αλλά πως θα γίνουμε ενάρετοι.

Έτσι, λοιπόν, επιζητούμε να μελετήσουμε και να γνωρίσουμε τη φύση και την ουσία της ψυχής, και, μετά, όσες ιδιότητες συμβαίνει να έχει' από τις οποίες, άλλες φαίνεται να είναι πάθη της ψυχής, και άλλες, μέσω εκείνης, να υπάρχουν και στα ζώα.

Οπωσδήποτε όμως, και από κάθε άποψη, από τα δυσκολότερα πράγματα είναι να αποκτήσουμε μια βεβαιότητα γι' αυτή.

Αν, όμως, για την ουσία δεν υπάρχει μία μόνο, και κοινή μέθοδος, η πραγμάτευση γίνεται ακόμα δυσκολότερη' γιατί, για κάθε περίπτωση, θα χρειαστεί να αποφασίσουμε ποια μέθοδο πρέπει να ακολουθήσουμε.

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ … ΕΝΑΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΑΝ ΟΧΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΟΤΝ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΑ ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ.

Άκουγα τον φίλο μου και συνάδελφο Ευγένιο Ολύμπιο Παπαδόπουλο να λέει στις εκπομπές που κάναμε μαζί ΣΤΟΝ ΣΚΑΙ κάτι πολύ σημαντικό.

Έκανα προσπάθεια πολλούς μήνες για να καταλάβω τι έλεγε.

« ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΑΤΕ ΠΑΝΤΑ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΣΑΣ ΜΑΖΙ ΣΑΣ … »

Βάλτε καλά μέσα στο μυαλό σας την παρακάτω σκέψη όμως μετά από όλα αυτά. Από την μια η ψυχή γνωρίζει την ιδέα του αγαθού από την άλλη όμως όποιος ζει με τις αναμνήσεις είναι προσκολλημένο άτομο και δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεκολλήσει από τον κόσμο της ύλης..

Θυμάμαι έναν μεγάλο Δάσκαλο Βουδιστή από το Θιβέτ τον Λάμα Λόπεν Τσέτσου Ρίποντσε να λέει :

ΠΡΟΣΚΟΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΜΗ ΠΡΟΣΚΟΛΗΣΗ.

Αν και αυτό που λένε οι Βουδιστές κλεμμένο από τους Έλληνες είναι και πάλι σωστό μου ακούγεται.

ΝΑ ΖΕΙΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΠΑΡΩΝ… ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΟΣΑ ΟΝΤΑ ΕΧΟΥΝ ΨΥΧΗ.

Στο επόμενο άρθρο μου θα μιλήσουμε για τα Όντα χωρίς ψυχή και τι θα πάθουν αυτοί που είναι με τους αποστάτες.

ΑΚΗΣ ΡΟΥΣΣΟΣ - ΙΑΣΩΝΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ - ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ

#EDITORIAL