ΜΙΑ-ΜΙΑ ΟΙ ΠΟΡΤΕΣ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΜΑΣ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΗΡΘΑΜΕ.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ ΑΥΡΙΟ ΣΤΟ ΕΝΘΕΤΟ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΩΡΑΣ. ΜΙΑ-ΜΙΑ ΟΙ ΠΟΡΤΕΣ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΜΑΣ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΗΡΘΑΜΕ. Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει την κατάσταση που ζούμε; Μας λένε οι περισσότεροι ψέματα ? Για τα δικά τους συμφέροντα ? Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι κρυμμένη , θαμμένη και καμένη όπου γης ? Εμείς σηκώνουμε το κεφάλι, προχωράμε, και με ΑΡΕΤΗ και ΤΟΛΜΗ αλλάζουμε αυτό που οι άλλοι λένε ζωή. Η αρετή είναι μεσότητα κατά τον ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ. Αν κοιτάξουμε ως προς τα έργα των ανθρώπων, θα ονομάσουμε καλά εκείνα που τίποτε δεν τους λείπει, αλλά και τίποτε παρά πάνω δεν έχουν από ό, τι πρέπει. Κάθε έλλειψη και υπερβολή φθείρει η σώζει την μεσότητα. Το ίδιο συμβαίνει με τις πράξεις· είναι σωστές, όταν δεν τραβάνε στα άκρα, αλλά κρατιούνται στη μεσότητα. ("Ηθ. Νικ." 1106 a 26). Η μεσότητα αυτή , είναι εύκολη να βρεθεί όπου χωράει μαθηματική σκέψη, όπου η μεσότητα προσδιορίζεται από καθαρά αντικειμενικά στοιχεία. Αλλά όταν τη μεσότητα αυτή την αναζητάμε με βάση ένα υποκειμενικό δεδομένο, η εύρεσή της είναι δύσκολη. Αν δέκα έξη ώρες δουλειάς είναι πολλές και δυο είναι λίγες, δεν σημαίνει πως εννιά ώρες είναι οι σωστές. Το σωστό εδώ εξαρτάται από την προσωπική ιδιοσυγκρασία καθενός. ("Ηθ. Νικ." 1106 b 7). Αν όμως ψάχνουμε αυτή τη μεσότητα σε όλες τις τέχνες, πόσο περισσότερο στην αρετή που είναι ακριβέστερη και αξιότερη από κάθε τέχνη Το "μέσον προς ἡμᾶς" είναι ένας καθαρός τύπος, που κατά τον Αριστοτέλη. Ισχύει για κάθε ηθική αρετή· είναι από μια άποψη η ουσία της αρετής. "Διὸ κατὰ μὲν τὴν οὐσίαν καὶ τὸν λόγον τὸν τὸ τί ἦν εἶναι λέγοντα μεσότης ἐστὶν ἡ ἀρετή" ("Ηθ. Νικ. 1107 a 5). Ο Αριστοτέλης υποστήριξε ότι μεταξύ της ευδαιμονίας και της αρετής υπάρχει ουσιαστική σχέση. Δε θα μπορεί να είναι κανείς ευτυχισμένος, χωρίς να είναι ενάρετος. Ένας δειλός, η ένας μικροπρεπής, ένας, γενικώς, φαύλος άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος. Για τον Αριστοτέλη, η ευδαιμονία είναι «μια ενέργεια της ψυχής σύμφωνα με την αρετή». Η αρετή, όπως είδαμε παραπάνω, καθώς και η ευδαιμονία, συνίσταται, κατά τον Αριστοτέλη, στη « μεσότητα μεταξύ δύο ακροτήτων », μεταξύ μιας υπερβολής και μιας έλλειψης. Η μετριοφροσύνη, για παράδειγμα, είναι μεσότητα μεταξύ της αλαζονείας, που συνιστά την κατάσταση της υπερβολής, και της μικροπρέπειας, που αποτελεί έλλειψη. Το θάρρος επίσης είναι η μεσότητα μεταξύ του θράσους και της δειλίας, κ.ο.κ. με όλες τις αρετές. Κάθε φορά που αντιμετωπίζουμε ένα ηθικό αίτημα οφείλουμε —αν θέλουμε οι πράξεις μας να έχουν ηθική αξία και, κατ' επέκταση, να μας κάνουν να νιώθουμε ευτυχείς— να επιλέγουμε πάντοτε τη μεταξύ δύο ακροτήτων μέση οδό. Εκ πρώτης όψεως ασφαλώς η θεωρία του Αριστοτέλη για τη μεσότητα είναι πειστική. Τι πιο εύλογο, αλήθεια, από το να προτιμήσει κανείς να είναι ανδρείος, αντί να είναι θρασύς ή δειλός προκαλώντας τα επικριτικά σχόλια των άλλων γύρω του; Υπάρχουν όμως καθοριστικές στιγμές στη ζωή μας κατά τις οποίες η θεωρία της μεσότητας αποδεικνύεται ανίσχυρη να μας βοηθήσει στις επιλογές μας. Πρόκειται για τις στιγμές εκείνες που έχουμε να αντιμετωπίσουμε κορυφαία διλήμματα, στιγμές όπου, όπως λέει ο ποιητής, καλούμαστε να πούμε το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι. Στις περιπτώσεις αυτές —καθώς "δεν υπάρχει μέση οδός", αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να διαλέξουμε "είτε τη μια είτε την άλλη δυνατότητα" που έχουμε μπροστά μας— η θεωρία του Αριστοτέλη δεν είναι παρά μια άκαιρη, άστοχη, ανώφελη πρόταση. Άλλοι φιλόσοφοι, μετά τον Αριστοτέλη, που αναγνώρισαν, όπως αυτός, την τεράστια σημασία του λόγου στη ζωή μας, επιχείρησαν να μας υποδείξουν έναν άλλο τρόπο, διαφορετικό από εκείνον της μεσότητας, μέσω του οποίου μπορούμε να κατακτήσουμε την αρετή. Πρόκειται για τους στωικούς, οι οποίοι υποστήριξαν ότι το κλειδί για να κατακτήσουμε την αρετή είναι να περιέλθουμε στην κατάσταση της απάθειας. Η ΜΕΣΟΤΗΤΑ-ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ-Η ΜΕΣΗ ΟΔΟΣ. ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΦΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΒΓΗΚΑΝ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΗΓΗ ΚΑΙ ΑΠΛΩΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗΣΑΝ Η ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΠΡΟΧΩΡΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΕΣ. ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ Η φράση ανάγεται στην αρχαιότητα και πρώτο-διατυπώθηκε από τον Κλεόβουλο τον Λίνδιο ως «μέτρον άριστον», που σημαίνει ότι το καλύτερο είναι να αποφεύγουμε τις ακρότητες και να τηρούμε το μέτρο σε κάθε έκφανση του δημοσίου η και του ιδιωτικού μας βίου. Να κάνουμε σε αυτό το χρονικό σημείο μια διευκρίνηση που χρειάζεται για τον αναγνώστη του κειμένου. Η ΜΕΣΟΤΗΤΑ, το ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ, σε σχέση με την ΜΕΣΗ ΟΔΟ που εμφανίστηκε κατά τα Χριστιανικά χρόνια είναι τελείως άλλο πράγμα. Μπορεί να έχουν την ίδια αφετηρία αλλά η ΜΕΣΗ ΟΔΟΣ είναι ένα άλλο ξεχωριστό διαφορετικό μέσον πορείας και κατά την δική μου άποψη είναι και ολίγον παραπλανητικό. Η ΜΕΣΗ ΟΔΟΣ μας λέει πως να ως κατεύθυνση πως να οδηγούμεθα στην ζωή μας, αλλά κάνει ενα ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ γιατί αντιλαμβάνεται μόνον τρεις δρόμους η μονο τις τρεις απο τις άπειρες διαστάσεις. Στην ουσία που θα την εξηγήσουμε ΠΑΡΑ ΚΑΤΩ οι δρόμοι είναι πολύ πάρα πάνω από τρεις, ενώ η ΜΕΣΟΤΗΤΑ και το ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ δεν λαμβάνουν υπ΄όψιν τους τις διαστάσεις. Μας μιλάνε για την ΜΕΣΟΤΗΤΗΤΑ και το ΜΕΤΡΟ μη λαμβάνοντας υπ’ όψιν ΣΕ ΠΟΣΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΙΝΟΥΜΕΘΑ. Η ΜΕΣΗ ΟΔΟΣ σε συνδυασμό με τις τρεις διαστάσεις είναι πραγματικά η ΜΕΣΗ αλλά δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα , μιας και ο πραγματικός άνθρωπος φτιάχτηκε για κινείται σε 12 και πλέον διαστάσεις. ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΑ ΤΡΙΑ ΔΩΜΑΤΙΑ Πολλές είναι οι φορές που χρειάζεται να σταματήσω στον δρόμο , η να κάνω δεξιά με την μηχανή , για να κρατήσω κάποιες σημειώσεις πάνω στις οποίες θα στηρίξω μετά άρθρα πολλών σελίδων , και να γράψω την Παρασκευή το άρθρο μου για την εφημερίδα. ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΑ ΤΡΙΑ ΔΩΜΑΤΙΑ – ( ΠΑΡΕΛΘΟΝ – ΠΑΡΩΝ – ΜΕΛΛΟΝ ). Από ότι ακούμε και από τους επιστήμονες , ο χρόνος δεν είναι μια κατάσταση που είναι πραγματική, αλλά και για όσους ξέρουν περισσότερα θα πω πως ο χρόνος στην ουσία δεν υπάρχει και είναι μια τελείως υποκειμενική κατάσταση που την βρήκε ο δημιουργός της φυλακής μας που είναι ο ΚΡΟΝΟΣ – ΧΡΟΝΟΣ για να πεθαίνουμε και για να μας φυλακίζει συνεχώς στην τρίτη διάσταση. Εμείς όμως έχουμε πολύ περισσότερες δυνάμεις και δυνατότητες από αυτές των τριών διαστάσεων. Έχουμε πολλές φορές μιλήσει για τον Κρόνο – Χρόνο που φανταζόμουν πως το είχαμε εξαντλήσει εντελώς το θέμα αυτό. Όμως τώρα που πάμε να βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη νομίζω ότι θα πρέπει να μιλήσουμε εντελώς ξεκάθαρα για αυτό το θέμα και να το συνδέσουμε με τα προηγούμενα που γράψαμε στο προηγούμενο άρθρο μας δηλαδή στον ΤΙΜΑΙΟ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ αλλά και πιο μετά στο άρθρο μου που λέγεται ΓΗ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ – ΧΡΟΝΟΠΑΓΙΔΑ. Θα έρθουν κι άλλοι πιο μεγάλοι και πιο τρανοί από εμένα , αργότερα, και θα σας πουν περισσότερα. Η ταπεινότητά μου , είναι μόνον ένας απλός μεταφορέας γνώσης πιθανά και ένας μικρός αγγελιοφόρος , οι άλλοι ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ , θα δώσουν και τις λύσεις στο μεγάλο θέμα της φυλακής μας στην ΓΗ. Όταν και στο παρελθόν σας είπα ότι : Tο παρελθόν το παρόν και το μέλλον τεκταίνονται ταυτόχρονα δεν σας είχα πει πως το κάθε δωμάτιο έχει και από μια πόρτα που είναι καλά κλειδωμένη και έχει απ ΄ έξω έναν ΦΥΛΑΚΑ. ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΕΙΝΑΙ Η ΓΗ ΚΑΙ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΠΕΔΙΟ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΙΚΗ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΒΡΗΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΥΛΙΚΟ ΜΑΣ ΦΟΡΕΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΝΕΙ ΤΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΝΣΑΡΚΩΣΕΙΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΓΗ. ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΜΑΣ ΦΟΡΕΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΘΕΙΟΝ ΚΑΙ ΑΠΟΚΟΠΤΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΣΑΡΚΩΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΓΗ. ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΜΑΣ ΑΥΤΟ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ. Στο πέρασμα του χρόνου θα δώσουμε κι άλλες εξηγήσεις για θέματα που δεν γνωρίζει σήμερα η ανθρωπότητα γιατί κάποιοι φρόντισαν να κάψουν , κρύψουν , η λεηλατήσουν για τα καλά την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία. Η Έννοια του Χρόνου κατά τον Πλάτωνα & τον Αριστοτέλη. Ο συσχετισμός του χρόνου και των Ουρανίων Σωμάτων (κατά τον πρώτο), και χρόνου - κινήσεως (κατά τον δεύτερο). Οι Αρχαίοι Έλληνες, γενικώς, είχαν μία κυκλική αντίληψη περί του χρόνου. Δεν απέδιδαν στον χρόνο το νοερό σχήμα της ημι-ευθείας που ξεκινά από ένα σημείο (Την αρχή της δημιουργίας του κόσμου) και κατευθύνεται στο τέλος του. Αυτό που απεικονίζει προσφυέστερα την αντίληψή τους για την έννοια αυτή είναι η περιστροφική ανακύκληση των αστέρων. Ακριβώς αυτήν την έννοια αποδίδει στον χρόνο ο Πλάτωνας. Ο Πλάτωνας σε ένα από τα έργα της τελευταίας φάσεως της συγγραφικής του δραστηριότητας, τον Τίμαιο, επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα της δημιουργίας του κόσμου. Εκεί αναφέρεται και στην έννοια του χρόνου καθώς και στη σχέση του με τα ουράνια σώματα. Κατά τον Πλάτωνα ο χρόνος είναι η κινητή εικόνα της αιωνιότητας: -«Σκέφτηκε (ο Δημιουργός) επομένως να δημιουργήσει κάποια κινητή εικόνα της αιωνιότητας. Ενώ λοιπόν έβαζε τάξη στον ουρανό έφτιαξε και τη ρυθμικά κινούμενη εικόνα της ακίνητης στην ενότητά της αιωνιότητας. – Το δημιούργημα που έχουμε ονομάσει Χρόνο η Κρόνο ». Και στη συνέχεια αιτιολογεί την άποψή του λέγοντας ότι οι ημέρες και οι νύκτες δεν υπήρχαν πριν δημιουργηθεί ο Ουρανός ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΗΜΕΡΑ. Αυτά τα ονομάζει «μέρη του χρόνου». Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι τα είδη του χρόνου. Όλα αυτά είναι συνυφασμένα με τον υλικό κόσμο. Το αιώνιο ον όμως είναι υπεράνω του χρόνου και της κινήσεως. Ο χρόνος: «μιμείται την αιωνιότητα και κινείται ρυθμικά σε κύκλους». Ο χρόνος, είναι λοιπόν σύμφυτος με τον Ουρανό, και θα υπάρχει ο ένας όσο υπάρχει και ο άλλος: «Χρόνος δù οὖν μετù οὐρανοῦ γέγονεν, ἵνα ἅμα γεννηθέντες καὶ λυθῶσι, ἄν ποτε λύσις τις αὐτῶν γένηται»[5]. Μάλιστα, ακριβώς για να εξυπηρετηθεί η ύπαρξη του χρόνου, ο Θεός δημιουργεί τον Ήλιο, τη Σελήνη και τους Πλανήτες: «ἵνα γεννηθῇ χρόνος, ἥλιος καὶ σελήνη και πέντε ἄλλα ἄστρα, ἐπίκλην ἔχοντα πλανητά», ώστε να καθορίζουν και να διαφυλάσσουν τα μέτρα του χρόνου: «εἰς διορισμόν και φυλακήν ἀριθμῶν χρόνου». Τα ουράνια σώματα είναι, λοιπόν, κατά τον Πλάτωνα, κατά κάποιον τρόπο, ζωντανά ρολόγια, που δεν μετρούν απλώς, αλλά καθορίζουν τους κύκλους μέτρησης του χρόνου. Οι κυκλικές τους τροχιές ορίζουν τα έτη, τους μήνες και τις ημέρες. Και αναφέραμε την λέξη «ζωντανά», διότι ο Πλάτων απέδιδε σε αυτά ψυχή. Αφού ο Θεός έπλασε τα ουράνια σώματα και τα έθεσε στις κυκλικές τους τροχιές, συνέδεσε με αυτά ψυχές: «δεσμοῖς τε ἐμψύχοις σώματα δεθέντα ζῶα ἐγεννήθησαν», οι οποίες έμαθαν να επιτελούν το ανατεθέν σε αυτές έργο της διαφυλάξεως με ακρίβεια των κύκλων μετρήσεως του χρόνου. Στη συνέχεια αντιστοιχεί την ημέρα στον κύκλο περιστροφής του Ουρανού, τον μήνα στον κύκλο της Σελήνης και το έτος στον κύκλο του Ηλίου. Παρόμοιες αντιστοιχίες υπάρχουν και για τους πλανήτες, μόνο που οι άνθρωποι ακόμη δεν τις έχουν αντιληφθεί: «νύξ μεν οὖν ἡμέρα τε γέγονεν οὔτως καὶ διὰ ταῦτα , ἡ της μιᾶς και φρονιμοτάτης κυκλήσεως περίοδος· μεὶς δὲ ἐπειδὰν σελήνη περιελ­θοῦ­σα τὸν ἑαυτῆς κύκλον ἥλιον ἐπικαταλάβῃ, ἐνιαυτὸς δὲ ὁπόταν ἥλιος τὸν ἑαυ­τοῦ περιέλθῃ κύκλον. Τῶν δù ἄλλων τὰς περιόδους οὐκ ἐννοηκότες ἄνθρωποι». ΑΚΗΣ ΡΟΥΣΣΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ - ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ

#EDITORIAL